“ಮಾಧ್ಯಮ ಲೋಕದ ಒಳಸುಳಿಗಳೊಳಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವಿಹರಿಸಬಾರದು. ಅಂದರೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿಬಿಡಬಾರದು. ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಡದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು,ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಡಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸದ ಹಾಗೆ ಇದೂ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಎಂದು ತೆಪ್ಪಗೆ ಇದ್ದು ಬಿಡಬೇಕು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಪ್ರಭಾವಳಿಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡಬಾರದು" ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅನಿಸಿದ್ದು ನರಸಿಂಹರಾವ್ ಎಂಬ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ದೇಹದ, ಬರೋಬ್ಬರಿ ೮೫ ವರ್ಷದ ಕಿವಿ, ಕಣ್ಣು ಮಂದವಾಗಿರುವ, ಅಗಾಧ ಅನುಭವದ ಪತ್ರಕರ್ತನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತು ಅವರ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ.೧೯೪೮ರಲ್ಲೇ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮದ್ರಾಸ್ಮೈಲ್ಗೆ ವರದಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದ ರಾಯರು ಕನಿಷ್ಟ ಅದರ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು ಅಷ್ಟೆ. ಅನಂತರ ಬೊಂಬಾಯಿಯ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ, ಮದರಾಸಿನ ದಿ ಹಿಂದೂವಿಗೆ, ಮಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶವಾಣಿಗೆ, ಕೇರಳದ ಮಾತೃಭೂಮಿಗೆ ದಶಕಗಟ್ಟಲೆ ವರದಿ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವವಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅವರು ಅದರ ನೌಕರರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಂದು ಪತ್ರಕರ್ತರು ನೌಕರರೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ವರದಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇಂತಿಷ್ಟು ಉದ್ದದ ವರದಿಗೆ ಇಂತಿಷ್ಟು ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಂಭಾವನೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೇ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಲೈನೇಜ್ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ದೇಶದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ ಮನೆ ಹೊರೆಯುವಷ್ಟು ಜೇಬು ತುಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಊಟಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಪತ್ರಕರ್ತರ ಈ ದುರವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಊರಿನ ಅಂಗಡಿಯವರು, ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಉದ್ಯಮಗಳು ಪಾರ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೆ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಒಂದು ಗೌರವಾರ್ಹ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ.
ರಾಯರು ೨೦೦ ರೂ. ಸಂಪಾದನೆಯ ಈ ಕೆಲಸದಲ್ಲೇ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರಂತೆ. ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯಂತೆ, ಸುದ್ದಿ ಕಳುಹಿಸಲು ಟೆಲಿಗ್ರಾಮನ್ನೇ ನಂಬಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಂತೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ರಾಯರು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಎಂದರೆ ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ನಿಲುವು ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನೂ ಅವರು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಹಂಗಿರಲಿಲ್ಲ. ವರದಿಯಲ್ಲಿ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠತೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಒತ್ತಡ, ಬೆದರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಆಸ್ಪದವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಒಂದೇ ನಮೂನೆಯಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಿಂದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಹಲವು ವೈಭವದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ ಸಂಬಳದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದಾವುದೂ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಪತ್ರಕರ್ತರ ದುರವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ‘ಬಚಾವತ್ ಆಯೋಗ’ದಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆಯನ್ನು ತರಬೇಕಾಯಿತಂತೆ. ಪತ್ರಕರ್ತರೂ ಸಂಬಳದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು. ಅವರಿಗೂ ನ್ಯಾಯವಾದ ವೇತನ ನೀಡಬೇಕು ಎಂದು ಆಯೋಗ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿತಂತೆ. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದ ವರ್ಷಕ್ಕೇ ರಾಯರಿಗೆ ಅರವತ್ತು ದಾಟಿ ಮತ್ತೆಂದೂ ಸಂಬಳ ತೆಗೆಯಲಾರದೆ ಹೋದರಂತೆ. ಹೀಗೆ ಯಾರೂ ಸಂಬಳ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಾಗಲೂ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಬಳ
ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೂ ರಾಯರು ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ‘ಲೈನೇಜ್’ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ಪತ್ರಕರ್ತರಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರಂತೆ. ಅದು ಹಳೆಯ ಪತ್ರಕರ್ತರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ.
ಆದರೆ ಇಂದು? ಬಚಾವತ್ ಆಯೋಗ ರಚನೆಯಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳೂ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಂದು ಊಟಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದ ನೀಡಿ ಎಂದು ಆಯೋಗ ರಚನೆಯಾದರೆ ಇಂದು ಅದೇ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಆದಾಯವನ್ನು ಶಂಕಿಸಿ ಆಯೋಗದ ರಚನೆ ಮಾಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿಯಲ್ಲಾ ! ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವಷ್ಟು ಬೆಳೆದರಲ್ಲಾ? ಇದೇನು ಮಾಯೆ? ಅಂದು ಸಂಬಳವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಗೌರವಾರ್ಹ ಸ್ಥಾನ. ಇಂದು ಕೊಳೆಯುವಷ್ಟು ಸಂಬಳವಿದ್ದೂ ಎಂಜಲಿಗೆ ಆಸೆ! ನರಸಿಂಹರಾಯರಂಥವರ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಬರುವುದು ಇಂಥ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ.
ನರಸಿಂಹರಾಯರ ಕಾಲದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಮುಗಿದು ಕಾಲವಾಗಿದೆ. ಮೈಸೂರು ಕರ್ನಾಟಕವಾಗಿದೆ. ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮುಗಿದು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ನೋಡಿಯಾಗಿದೆ. ನೆರೆದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಗಳು ಮುಗಿದು ಅಲಿಪ್ತನೀತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಜಾಗತೀಕರಣವೂ ಒಳನುಗ್ಗಿ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಒಂದು ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರ ಮತ್ತು ಸಂಚಲನವೂ ಆಗಿದೆ. ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಲ್ಲೂ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿ ಹಲವು ಬಿದ್ದು, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗಿ ಸಮಾಜವಾದ, ಸಮತಾವಾದ, ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳು ಗೆದ್ದಲಿನ ಸರಕುಗಳಾಗಿವೆ. ಅದರ ನಂತರ ಹೊರಳಿಕೊಂಡ ಮಾಧ್ಯಮರಂಗ ಒಂದು ಹೊಸ ವೇಷದಿಂದ ಮರು ಅವತರಿಸಿತು. ‘ನಾವು ನವನಾಗರಿಕತೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇಬಂತು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಒಡೆತನಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬೃಹತ್ಉದ್ಯಮಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಜಾಗತೀಕರಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಜಗತ್ತು ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಒಂದು ನವನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಅದಾಗಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗಿತ್ತು. ತಾನು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಲೋಕ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕಂಡಾಗ ಮಾಧ್ಯಮ ಅದನ್ನೇ ಸರಕಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ಅನಂತರದ್ದೆಲ್ಲಾ ಮಾಹಿತಿಯುಗ.
ತಲೆತುಂಬಾ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಡುವುದು. ಅದನ್ನೇ ಜ್ಞಾನದ ಅಪರವತಾರ ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣದೊಂದಿಗೆ ಬಣ್ಣಿಸುವುದು. ಅಂದಿನಿಂದ ಲಾಗಾಯ್ತು ಈ ಮಾಹಿತಿ ಪ್ರಪಂಚ ಎಷ್ಟೊಂದು ಗಾಢವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆಯೆಂದರೆ ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಮಾಹಿತಿಯುಗ ಎಂಬ ಹೆಸರೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆ ಮಾಹಿತಿ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲ. ಒಂದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಅಲ್ಲದ ಸಂಗತಿ ಉತ್ತಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ಕೆಡಿಸಲೂಬಹುದು. ಈ ಮಾಹಿತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯವೂ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಯಿತು. ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಮಾಲಿನ್ಯಗೊಳಿಸಿತು. ಮಾಲಿನ್ಯದೊಳಗಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮಲೋಕ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕಂಡುಕೊಂಡಿತು. ಹೀಗೆ ಒಂದು ನವಯುಗಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ನರಸಿಂಹರಾಯರಂಥವರು ರಂಗದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬರ್ಖಾದತ್ರಂಥವರು ಕೂತಾಗಿತ್ತು. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಭಿನ್ನತೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಜನ ಬಯಸಿದ್ದನ್ನು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿತು. ಇದೀಗ ಆ ಪರಿಸ್ಥತಿ ಇಲ್ಲ. ಜನ ಬಯಸದ್ದನ್ನು, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ?ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ್ದನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗದೆ ಹೇಗಿದ್ದೀತು? ಒಂದು ವ್ಯಾಪಾರಿ ರಂಗವನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ತಂಭ ಎಂದು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಕರೆಯಬಹುದು? ವ್ಯಾಪಾರದ ಮುಖ್ಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವೇ ವಸ್ತಗಳ ವಿತರಣೆ. ಅದೂ ಜನ ಬಯಸಿದ್ದನ್ನು. ಆದರೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಜನ ಬಯಸದ್ದನ್ನು ವಿತರಿಸಲು, ಅನಗತ್ಯ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಉದ್ದೀಪಿಸುವ ವ್ಯಾಪಾರಿ ತಂತ್ರಕ್ಕಿಳಿಯಿತು. ಇದಕ್ಕೇನನ್ನಬೇಕು? ಅಂಥದ್ದನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ತಂಪುಪಾನೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನೂ ಚಾಕಲೇಟ್ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನೂ ಗಣಿ ಉದ್ಯಮವನ್ನೂ ನಾಲ್ಕನೇ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ ಎನ್ನಬಾರದೇಕೆ?
ದೇಶಕ್ಕಿರುವುದು ಒಂದೇ ಕಾರ್ಯಾಂಗ, ಒಂದೇ ರಾಜ್ಯಾಂಗ, ಒಂದೇ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಕೂಡ. ಆದರೆ ಮಾಧ್ಯಮ...? ಎಷ್ಟಿವೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಧೋರಣೆಗಳು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಯದ್ದೇ ಕೊರತೆ. ಹಲವಕ್ಕೆ ಆಳುವ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗುವ ಸ್ಲೇವರಿಯಾದರೆ ಇನ್ನು ಹಲವರಿಗೆ ಬಂಡಾಯದ ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. ಬಹುತೇಕ ಇಂದು ಪೇಯ್ಡ್ನ್ಯೂಸ್ಗಳು ಮತ್ತು ಎಕ್ಸ್ಕ್ಲೂಸಿವ್ ವರದಿಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದ ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕಾಣಲಾರೆವು. ಪೈಪೋಟಿಯ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧೆಯೇ ಚೌಕ. ವೇಗದ್ದೇ ದಾಳ. ಆ ವೇಗಕ್ಕೆ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಿದೆಲ್ಲವೂ ಆದೀತು. ಆದರೂ ಮಾಧ್ಯಮ ದೇಶದ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ? ಸತ್ತುಹೋದ ಕಮ್ಯುನಿಸಮ್ಮಿನ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ, ಸತ್ಯದ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುವ, ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನೇ ಗೌರವಿಸದ, ರೇಜಿಗೆಯಾಗುವಂತೆ ಹಣ ಮಾಡುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳು! ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಒಂದು ಮಾತೆಂದಿದ್ದರು. “ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ರಾತ್ರಿ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗೀಗ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಲ್ಲದೆ ಇತರೆಡೆ ಅದು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯದು. ರಾತ್ರಿ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲೇ ಲಕೋಟೆಗಳು ಬಟವಾಡೆಯಾಗುತ್ತವೆ" ಎಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೂಲಗಳು ಹಲವಿರುವಾಗ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಲಕೋಟೆಗಳಿಂದೇನು? ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳೂ ನಾಯಕರೂ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಎಡತಾಕುವಾಗ ಲಕೋಟೆಗಳ ಕಾಲ ಎಂದೋ ಮುಗಿದುಹೋಗಿದೆ. ಈಗೇನಿದ್ದರೂ ಸೈಟುಗಳಿಂದ ಮೇಲ್ಮಟ್ಟ ವ್ಯವಹಾರ.
ಹೀಗೆ ಯಾವ ಕೋನದಿಂದ ನೋಡಿದರೂ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ನಾಲ್ಕನೆ ಸ್ತಂಭ ಎಂದೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಾವಲು ನಾಯಿ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಗಾಂಯಂತೆ ತಿಲಕರಂತೆ ಕಿಂಚಿತ್ತಾದರೂ ಕಾಣುವ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಕಾಣಲಾರೆವು. ಇವತ್ತೇನಿದ್ದರೂ ಹೇರ್ಸ್ಟೈಟ್ನಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡ ಬರ್ಖಾದತ್, ಕೋಟುದಾರಿ ಸರ್ದೇಸಾಯಿ, ಪ್ರಣವ್ ರಾಯ್, ಸಾಗರಿಕಾ ಘೋಷ್ಗಳಂತಹ ಶೋಕೀಲಾಲರೇ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಅಂಥವರಿದ್ದಾರೆ. ಪರಮ ಅಹಂಕಾರದ, ಸರಕಾರಿ ಸೈಟು ಪಡೆದು ಉಪ್ಪುತಿಂದ ಋಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬಾಯಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರೂ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ಪತ್ರಕರ್ತರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ಮನೆಮಾಡಿದೆಯೆಂದರೆ ಒಂದು ಹಂತ ದಾಟಿದ ಅನಂತರ ಸಮಾಜದೊಳಗೆ ಆತ ಎಂದೂ ಸಾಗಲಾರ. ಇಂಥವರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ತಂಭ ಎನ್ನುತ್ತೇವಲ್ಲಾ?
"soldiers pray for peace, but hope for war" ಎಂಬ ಸೊಲ್ಲೊಂದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸೈನಿಕರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಕಷ್ಟ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇಂದು ಆ ಸೊಲ್ಲು ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ media crooks ಎಂಬ ವೆಬ್ಸೈಟೊಂದು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಆ ಐದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಸದ್ಯದ ಮಾಧ್ಯಮದ ಧೋರಣೆಗಳು , ಮಾನಸಿಕತೆ ಮತ್ತು ಮಟ್ಟವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಒಂದು - ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಕೋಪಗಳು : ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೊದಲ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಕೋಪಗಳಂತೆ. ಒಮ್ಮೆ ಇಂಥ ವಿಕೋಪಗಳುಂಟಾದರೆ ಹಲವು ಸಮಯದವರೆಗೆ ಮೀಡಿಯಾ ಸುಗ್ಗಿ ಆಚರಣೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅದು ಹಲವು ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಮಹತ್ತ್ವದ ಕಾಲ ಎಂದು ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ತಿಳಿಯುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಾಥನೆ ನಂ. ಎರಡು-ಸೆಲಬ್ರಿಟಿಗಳ ರೇಪು/ಕೊಲೆ/ಸಾವು : ವಿಶೇಷ ಪುರವಣಿಗಳು, ಅಡಿಗಡಿಗೆ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸುಗಳು, ತನಿಖಾ ವರದಿಗಳಿಗೆ ಈ ಹೊತ್ತು ಪ್ರಶಸ್ತ. ಹಾಗಾಗಿ ಹಲವರು ಸತ್ತ ಅನಂತರವಷ್ಟೇ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಜೆಸ್ಸಿಕಾಲಾಲ್ನಂತೆ.
ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನಂ. ಮೂರು-ಚುನಾವಣೆಗಳು : ಬರಪೂರ ಸುದ್ದಿ ಮತ್ತು ಕೈ ತುಂಬಾ ಝಣಝಣಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾವ ಹೊತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.
ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನಂ. ನಾಲ್ಕು - ಹಿಂದೂವಿರೋ ಧೋರಣೆ:ದೇಶದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಖ್ಯಾತರೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ಹಿಂದುತ್ವದತ್ತ ವಕ್ರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಬೀರಿ. ಇದೀಗಂತೂ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಫಲಿಸಿದೆ. ನವನವೀನ ಹಿಂದೂ ವಿರೋ ಸುದ್ದಿಗಳು, ಮಾಹಿತಿಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ.
ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನಂ. ಐದು - ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಘಟನೆಗಳು : ಊರು ಕೊಳ್ಳೆ ಹೋಗಲಿ, ಘಟನಾಸ್ಥಳದಿಂದ ಎದ್ದೂ ಬಿದ್ದೂ ನಾಟಕವಾಡಿ, ಮೊದಲು ತಲುಪಿ ಸೆನ್ಸೇಶನಲ್ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ....
ಇದನ್ನು ಇಂಥ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆಂದು ವಿಭಾಗಿಸುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನೂ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಮನಬಿಚ್ಚಿ ಬರೆಯಲು ಇಂದು ಬಹುತೇಕ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೋ ಗುಲಾಮಗಿರಿಗೋ ಬಂ. ಒಂದು ಕಾಲದ ಉಕ್ಕಿನ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ ಇಂದು ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದಿದೆ.indian mediais the real school for scoundrals ಎಂದು ಮೊನ್ನೆ ಯಾರೋ ಅಂದಿದ್ದರು.
ಅಂದ ಹಾಗೆ ನರಸಿಂಹರಾಯರೀಗ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿಲ್ಲ.
